Als ik terugkijk naar het moment waarop ik aan mijn opleiding begon, zie ik vooral veel motivatie, ambitie en vertrouwen. Ik wist dat het zwaar zou worden – dat had iedereen me verteld. Maar pas toen ik er middenin zat, begreep ik écht wat men daarmee bedoelde.

In deze blog deel ik de lessen die ik graag eerder had willen kennen. Niet om af te schrikken, maar om een eerlijk en realistisch beeld te geven aan iedereen die overweegt dit pad te bewandelen.

De theorie is niet ‘lastig’, maar overweldigend

Vooraf wist ik dat het theoriegedeelte zwaar zou zijn. Toch kwam de werkelijkheid als een schok. Niet omdat de stof extreem moeilijk is, maar omdat het simpelweg enorm veel is. Duizenden pagina’s, talloze onderwerpen en een tempo dat vanaf dag één hoog ligt.

Voor sommige studenten – waaronder ikzelf – was dat even schakelen. Het gevoel dat je nooit ‘bij’ bent, hoort er helaas bij. Dat besef had me vooraf rust kunnen geven.

Het tempo ligt hoger dan je denkt

De mentale belasting voelde ik voor het eerst écht tijdens de examenperiodes. De theorielessen worden in een razend tempo behandeld. Logisch ook, want binnen twee jaar moet je je ATPL-licentie behalen.

Je moet vanaf het begin bijblijven. Twee weken voor je examens beginnen met leren is simpelweg te laat. Door het hoge tempo ben je vaak zeven dagen per week, van ’s ochtends tot ’s avonds bezig met de stof.

En ja, er zijn momenten waarop je een onderwerp tien keer leest, video’s kijkt, vragen maakt – en het alsnog niet begrijpt. Juist die momenten zijn mentaal het zwaarst. Dan draait het niet om talent, maar om doorzettingsvermogen.

Je sociale leven verandert, maar verdwijnt niet

Voor langere tijd naar het buitenland vertrekken is niet makkelijk, dat zal ik niet ontkennen. Toch merkte ik dat mijn omgeving in Nederland mijn droom volledig steunde.

Dankzij Facetime, WhatsApp en andere middelen is het contact met het thuisfront tegenwoordig veel makkelijker dan jaren geleden. Het is anders dan fysiek samenzijn, maar zeker niet onmogelijk om verbonden te blijven.

Vergelijken met anderen werkt tegen je

De meeste vliegscholen – waaronder de mijne – geven geen baangarantie. Dat maakt dat cijfers soms extra zwaar voelen. Voor mezelf heb ik daarom een duidelijke afspraak gemaakt: als ik weet dat ik er écht alles aan doe, dan haal ik het maximale uit mezelf.

Vergelijken met klasgenoten helpt niet. Je volgt deze opleiding voor jezelf, niet voor anderen. Als jij weet dat je alles hebt gegeven, mag je daar tevreden over zijn – ongeacht het cijfer.

Je kunt niet alles tot in detail beheersen

Voorafgaand aan deze opleiding had ik al een HBO-opleiding afgerond en vier jaar fulltime gewerkt. Ik was dus bekend met het ritme van een normale werkweek. Toch kwam ik er snel achter dat zelfs zeven dagen per week niet genoeg zijn om alles tot in detail te begrijpen.

De belangrijkste les: leer prioriteren. Begrijp welke onderwerpen je écht moet beheersen en welke je op hoofdlijnen kunt kennen. Het is onmogelijk om in korte tijd duizenden pagina’s woord voor woord te beheersen.

Rust nemen is geen zwakte

De weken richting theorie-examens zijn echt slopend. Dat valt niet te ontkennen. Juist daarom is het essentieel om na een examenperiode bewust rust te nemen.

Voor mij hielp sporten enorm. Even fysiek bezig zijn om je hoofd leeg te maken zorgt ervoor dat je daarna met een frisse blik weer verder kunt. Zelfzorg is geen luxe, maar een voorwaarde om dit traject vol te houden.

Doorzetten – ook als je twijfelt

Misschien wel het belangrijkste dat ik mezelf vooraf had willen meegeven: doorzetten. Er komen momenten waarop je jezelf afvraagt waar je aan bent begonnen, vooral aan het begin van de opleiding wanneer je moet wennen aan het tempo.

En vergeet niet: na de theorie ben je niet ‘klaar’. In de praktijkfase sla je regelmatig de boeken weer open om kennis te herhalen en toe te passen.

Twijfel hoort bij dit traject. Doorzetten ook. En uiteindelijk is dat misschien wel de belangrijkste eigenschap van een piloot.